Znów [W]

Znów tonę.

Znów opadam na dno.

Znów samotnie cierpię.

I znów ktoś wyciąga dłoń.

I znów na brzeg powracam.

I znów ktoś ogrzewa ciepłem.

I znów odnajduję nadzieję.

Kawa [W]

Kawa jest jak życie.

Gorzka.

Nie możesz przestać jej pić.
Nie możesz czy nie chcesz?

Śnić [W]

Śnię.

Płynę pomiędzy obłokami,
sunąc po bezkresie błękitu.

Patrzę na świat zza ekranu,
z pragnieniem odłączenia prądu.

Nasz koniec [W]

Piszę zdecydowanie za dużo smutnych, romanthycznych wierszy. Zdecydowanie.

_____________________________________________________________

Opuściłeś mnie.

Pozostawiłeś samemu sobie.

Porzuciłeś na łaskę mroku.

To boli.

Winny [W]

Widzisz mój ból?

Widzisz.

Czemu więc udajesz ślepca?

Słyszysz mój krzyk?

Słyszysz.

Czemu więc udajesz głuchego?

Sens [W]

Płyną łzy, słone kropelki...

płynę też ja...

w bezkresie smutku...

Wypala krtań ogień, wielki piekielny...

wypalam też ja...

znaki na swej skórze...

Dusza Ludzka [W]

Wśród otchłani umysłu
strach się czai.

Powoli podpala zmęczony rozum.
Trawi w żałobie beznadziejne serce.
Zabiera porcje powietrza uczynniając niedotlenionym.

Serce [W]

Puk puk.

Rozbrzmiewa dźwięk.

Co Twe serce skrywa?

Pyta głos.

Co me serce skrywa?

Co ma w środku?

Niszczyciel [W]

Jedno twoje pociągnięcie.

Jeden twój ruch.

Konsekwencji ogrom tu.

Ciągniesz za sznurki.

Znowu niszczysz.

Nie myślisz.

Sąd Ostateczny [W]

Nadszedł ten dzień.

Z otchłani wyłonił się On.

Szeleszcząc głębią swego płaszczu.

Pod maską śmierci ukryty.

Osądził wszechwiedzącym okiem.

Kurtyna [W]

Już? Już.

Kurtyna poszła w górę.

Przedstawienie czas zacząć.

Delikatnie kołysać się w powietrzu.

Poruszać niczym najlepsza baletnica.

Swoim własnym perfekcyjnym tańcem.

Błękitna Rybka [W]

Błękitna rybka miała swój staw.

Błękitna rybka była piękna.

Ale inne rybki jej nie lubiły.

Inne rybki nie lubiły jej piękna.

Inne rybki były zazdrosne.